Psalmen
Inleiding 1 Opschrift 2-7 Lof voor God, de rechtvaardige Rechter 8-13 De HEERE is een veilige vesting 14-15 Gebed en belofte 16-19 Oordeel over de heidenvolken 20-21 Roep tot God om op te staan
Inleiding

We hebben in Psalm 9, die samen met Psalm 10 een eenheid vormt, te doen met een bijzondere stijlvorm in de poëzie van de Hebreeuwse Psalmen, het zogeheten acrostichon. Hierbij begint het eerste woord van elk vers, gedeelte van een vers of groep van verzen met een volgende letter van het Hebreeuwse alfabet, in het Hebreeuws ‘alefbeet’ genoemd. De Psalmen die in de vorm van een acrostichon zijn geschreven, zijn: Psalmen 9-10; 25; 34; 37; 111; 112; 119; 145.

De eerste psalm is Psalm 9 waar Psalm 10 direct bij hoort omdat Psalm 10 de alfabetische reeks van Psalm 9 voortzet. Ook ontbreekt bij Psalm 10 een aanhef, wat ongebruikelijk is voor boek 1 van Psalmen (Psalmen 1-41). Dit betekent dat de aanhef van Psalm 9 geldt voor Psalmen 9-10 samen.

Echter de alfabetische reeks van deze twee psalmen is niet dwingend, want enkele letters ontbreken, en wel één letter in Psalm 9 en zes letters in Psalm 10. Nadere overdenking hiervan laat zien dat de letters daar ontbreken waar de antichrist, de mens van de zonde, openbaar wordt. Zes is in de Bijbel het getal van de mens.

De psalm laat ons de regeringswegen van God in het leven van het verdrukte gelovig overblijfsel zien (Ps 10:1818om de wees en de verdrukte recht te doen.
Dan zal een aardse sterveling voortaan geen geweld meer bedrijven.
)
in ‘tijden van benauwdheid’ (Ps 9:1010De HEERE is een veilige vesting voor de verdrukte,
een veilige vesting in tijden van benauwdheid.
; 10:11HEERE, waarom blijft U van verre staan? /lamed/
[Waarom] verbergt U Zich in tijden van benauwdheid?
)
. Daarbij gaat het in Psalm 9 vooral om vijanden van buitenaf, en in Psalm 10 om vijanden van binnenuit. Maar de weg van God als er vijanden zijn, is om eerst Hem lofprijzing te brengen (vgl. 2Kr 20:2121Hij pleegde overleg met het volk en stelde voor de HEERE zangers aan en [mensen] die de heilige Majesteit prijzen zouden, terwijl zij voor de gewapende [mannen] uit trokken en zeiden:
Loof de HEERE,
want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig!
)
. De strijd is immers van de HEERE, het is Zijn strijd.


Opschrift

1Een psalm van David, voor de koorleider, op ‘Dood van de zoon'.

Psalm 9 is “een psalm van David” (vgl. Ps 3:11Een psalm van David, toen hij vluchtte voor zijn zoon Absalom.; 4:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij snarenspel.; 5:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij fluitspel.; 6:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij snarenspel, op ‘De achtste’.; 8:11Een psalm van David, voor de koorleider, op ‘De Gittith’.) en hij is “voor de koorleider” (vgl. Ps 4:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij snarenspel.; 5:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij fluitspel.; 6:11Een psalm van David, voor de koorleider, bij snarenspel, op ‘De achtste’.; 8:11Een psalm van David, voor de koorleider, op ‘De Gittith’.). Zie voor een verklaring van “voor de koorleider” bij Psalm 4:1.

De toevoeging dat hij is gedicht “op ‘Dood van de zoon’”, staat alleen in het opschrift van deze psalm. Er zijn meerdere verklaringen van deze uitdrukkingen gegeven, wat het moeilijk, zo niet onmogelijk, maakt de juiste verklaring te geven.

Er is wel een verklaring die ons aanspreekt. Die is dat met ‘Dood van de zoon’ de dood van “de mens van de zonde … de zoon van het verderf” (2Th 2:33Laat niet iemand u op enigerlei wijze bedriegen, want [die komt niet] als niet eerst de afval gekomen is en de mens van de zonde geopenbaard is, de zoon van het verderf,) ofwel de antichrist wordt bedoeld. Deze persoon speelt in deze psalm en de volgende – en in tal van andere psalmen – de hoofdrol in het kwaad. Hij is de belichaming van de zonde, wat tot uitdrukking komt in de naam ‘de mens van de zonde’.

De gedachte aan zijn dood sluit ook goed aan op de vorige psalm, Psalm 8, waar het vrederijk wordt beschreven. De vestiging van het vrederijk betekent de dood van de antichrist, ‘de zoon van het verderf’. God bewijst dat Hij de rechtvaardige Rechter is door deze persoon te doden. Dit geeft de Godvrezende, die zeer van hem te lijden heeft gehad, de aanleiding tot een loflied, dat bij monde van David in deze palm klinkt. De ‘Dood van de zoon’ is de melodie van deze psalm waardoor de woorden die worden gezongen, worden gedragen.


Lof voor God, de rechtvaardige Rechter

2Ik zal de HEERE loven met heel mijn hart, /aleph/
ik zal al Uw wonderen vertellen.
3In U zal ik mij verblijden en van vreugde opspringen,
ik zal voor Uw Naam psalmen zingen, o Allerhoogste!
4Want mijn vijanden zijn teruggedeinsd, /beth/
zij zijn gestruikeld en van voor Uw aangezicht omgekomen.
5Want U hebt mijn recht en mijn rechtszaak behartigd,
U hebt Zich gezet op de troon, o rechtvaardige Rechter.
6U hebt de heidenvolken bestraft, de goddeloze omgebracht, /gimel/
hun naam uitgewist, voor eeuwig en altijd.
7O vijand, zijn de verwoestingen voor altijd voltooid? /he/
Hebt u steden weggerukt?
Hun nagedachtenis is [met] hen vergaan!

Na een climax in Psalm 8 wordt de draad van Psalm 7 opgepakt. Psalm 7 eindigt met een loflied over en voor de HEERE, de Allerhoogste. Dat wordt hier herhaald in de verzen 2-32Ik zal de HEERE loven met heel mijn hart, /aleph/
ik zal al Uw wonderen vertellen.
3In U zal ik mij verblijden en van vreugde opspringen,
ik zal voor Uw Naam psalmen zingen, o Allerhoogste!
. David begint de psalm met het loven van de HEERE (vers 22Ik zal de HEERE loven met heel mijn hart, /aleph/
ik zal al Uw wonderen vertellen.
)
. Dat doet hij met heel zijn hart. Er is niets anders in zijn hart dan een lofprijzing voor God.

Vervolgens zegt hij tegen God dat hij al Zijn wonderen zal vertellen. Wonderen zijn letterlijk ‘buitengewone dingen’, alle daden van God die opzien baren en ontzag inboezemen. Het is een begrip dat vaker in Psalmen wordt gebruikt om Gods werken, die talrijk zijn, te beschrijven. Het betreft hier vooral wonderen van bevrijding door het oordeel over de vijanden. Hij getuigt tegen anderen van wat God voor hem heeft gedaan. Zo geeft hij eerst aan God wat Hem toekomt, daarna volgt het getuigenis naar buiten, opdat ook zij naar Hem zullen gaan vragen.

Meer nog dan over de wonderen van bevrijding, waarover hij vertelt, verheugt David zich in de Bevrijder (vers 33In U zal ik mij verblijden en van vreugde opspringen,
ik zal voor Uw Naam psalmen zingen, o Allerhoogste!
)
. Om Hem springt hij van vreugde op. Voor Zijn Naam zingt hij psalmen. De HEERE is de “Allerhoogste”. Hij is boven alles en iedereen verheven. Wie dat in het geloof beseft, kan zingen ondanks vijanden die hem omringen. Zoals eerder is opgemerkt, is de naam ‘Allerhoogste’ Gods naam in het vrederijk. David ziet hier als het ware het volle resultaat van de bevrijding.

In de verzen 4-54Want mijn vijanden zijn teruggedeinsd, /beth/
zij zijn gestruikeld en van voor Uw aangezicht omgekomen.
5Want U hebt mijn recht en mijn rechtszaak behartigd,
U hebt Zich gezet op de troon, o rechtvaardige Rechter.
spreekt David over de aanleiding van zijn vreugde. Beide verzen beginnen met het redengevende woord “want”. Het eerste “want” beschrijft wat er met de vijanden is gebeurd (vers 44Want mijn vijanden zijn teruggedeinsd, /beth/
zij zijn gestruikeld en van voor Uw aangezicht omgekomen.
)
. David heeft oog voor de opeenvolgende handelingen van God met zijn vijanden. Er zit een climax – voor de vijanden een anticlimax – in. Het gebeurt allemaal “voor Gods aangezicht”, dat wil zeggen dat het Zijn werk is.

In een levendige beschrijving wordt de nederlaag van de vijanden weergegeven, we zien het gebeuren:
1. God heeft er ten eerste voor gezorgd dat zijn vijanden “zijn teruggedeinsd”.
2. Ten tweede zijn ze daarna niet gevlucht en ontkomen, maar ze “zijn gestruikeld”.
3. Het derde en laatste is hun einde, ze zijn voor Gods aangezicht “omgekomen”.

Het tweede “want” maakt duidelijk dat de vijanden omgekomen omdat God Davids recht en rechtszaak heeft behartigd (vers 55Want U hebt mijn recht en mijn rechtszaak behartigd,
U hebt Zich gezet op de troon, o rechtvaardige Rechter.
)
. God stelt door het ombrengen van de vijanden David in het gelijk. David heeft zijn vijanden verslagen, maar hij weet dat niet hij, maar God met zijn vijanden heeft afgerekend. God heeft hem daartoe in staat gesteld. Daarom komt Hem daarvoor alle eer toe.

David heeft God trouw gediend. Omdat Hij de “rechtvaardige Rechter” is, heeft Hij het voor David opgenomen. Hij neemt het altijd op voor hen die lijden vanwege hun trouw aan Hem. Dat is niet altijd direct te zien, soms lijkt het zelfs wel of het tegendeel waar is, maar het zal zichtbaar worden als Hij op Zijn troon plaatsneemt.

Omdat God de rechtvaardige Rechter is, Die niet anders kan doen dan recht uitoefenen, bestraft Hij heidenvolken (vgl. Mt 25:31-3331Wanneer nu de Zoon des mensen komt in Zijn heerlijkheid en alle engelen met Hem, dan zal Hij zitten op [de] troon van Zijn heerlijkheid;32en vóór Hem zullen alle volken worden verzameld, en Hij zal ze van elkaar scheiden, zoals de herder de schapen van de bokken scheidt;33en Hij zal de schapen aan Zijn rechterhand zetten, maar de bokken aan Zijn linker.) en brengt Hij de goddeloze – enkelvoud, de antichrist – om (vers 66U hebt de heidenvolken bestraft, de goddeloze omgebracht, /gimel/
hun naam uitgewist, voor eeuwig en altijd.
)
. De heidenvolken delen in het lot van de antichrist omdat ze hem nagevolgd zijn en hebben geholpen in het uitvoeren van zijn boosaardige plannen. Er blijft niets van hen over, de uitdelging is radicaal.

Zelfs hun naam – die van de heidenvolken en die van de antichrist – is uitgewist, niet voor een kortere of langere periode, maar “voor eeuwig en altijd”. Net als in vers 44Want mijn vijanden zijn teruggedeinsd, /beth/
zij zijn gestruikeld en van voor Uw aangezicht omgekomen.
hebben we ook hier een climax voor het geloof die voor het ongeloof een anticlimax is: bestraffen, ombrengen en uitwissen.

Vers 66U hebt de heidenvolken bestraft, de goddeloze omgebracht, /gimel/
hun naam uitgewist, voor eeuwig en altijd.
begint met de letter gimel en vers 77O vijand, zijn de verwoestingen voor altijd voltooid? /he/
Hebt u steden weggerukt?
Hun nagedachtenis is [met] hen vergaan!
met de letter he. De letter daleth wordt overgeslagen. Dat heeft hier te maken met het noemen van “de goddeloze” in vers 66U hebt de heidenvolken bestraft, de goddeloze omgebracht, /gimel/
hun naam uitgewist, voor eeuwig en altijd.
en de “vijand” in vers 77O vijand, zijn de verwoestingen voor altijd voltooid? /he/
Hebt u steden weggerukt?
Hun nagedachtenis is [met] hen vergaan!
. Met beide wordt de antichrist bedoeld die erop uit is Gods regeringswegen te verstoren.

In vers 77O vijand, zijn de verwoestingen voor altijd voltooid? /he/
Hebt u steden weggerukt?
Hun nagedachtenis is [met] hen vergaan!
zegt David uitdagend tegen de vijand, de antichrist, waar hij nu blijft met al zijn wapenfeiten waarop hij zich altijd heeft beroemd. Hij heeft niets anders dan verwoestingen aangericht en steden weggerukt en het leven voor talloze mensen onmogelijk gemaakt. Het getuigenis “vernieling en ellende is op hun wegen” (Rm 3:1616vernieling en ellende is op hun wegen;) geldt bijzonder voor hem. Als hij wordt omgebracht, is er voor altijd een einde gekomen aan zijn verwoestingen evenals aan het wegrukken van steden. De nagedachtenis aan zijn verwoestingen is samen met zijn verwoestingen vergaan.

We kunnen dit toepassen op alles waarop de moderne mens zich beroemt. Hij spant zich in om de wereld leefbaarder te maken, dat wil zeggen naar zijn eigen hand te zetten, alleen voor eigen genot. Het effect van zijn pogingen is dat de wereld steeds onleefbaarder wordt. Het spoor van vernieling dat op zijn wegen is, wordt steeds dieper. Er blijft zelfs geen gedachtenis aan hem over, hoezeer mensen hem ook roemen en zijn naam ‘vereeuwigen’.

Een van de grootste symbolen van verheerlijking van de mens is de Hollywood Walk of Fame met namen van beroemdheden uit de amusementsindustrie die door talloze mensen worden bewonderd. Als God op de troon plaatsneemt, vaagt Hij al die namen en hun gedachtenis daaraan weg. Ze verdwijnen voor eeuwig en altijd. Er wordt nooit meer aan teruggedacht, laat staan naar terugverlangd.


De HEERE is een veilige vesting

8Maar de HEERE zetelt voor eeuwig, /waw/
Hij heeft Zijn troon gereedgemaakt voor het gericht.
9Hij Zelf zal de wereld oordelen in gerechtigheid
en over de volken op billijke [wijze] rechtspreken.
10De HEERE is een veilige vesting voor de verdrukte,
een veilige vesting in tijden van benauwdheid.
11Wie Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen,
omdat U, HEERE, niet hebt verlaten wie U zoeken.
12Zing psalmen voor de HEERE, Die te Sion woont, /zain/
verkondig onder de volken Zijn daden.
13Want Hij eist vergelding voor vergoten bloed, Hij denkt daaraan,
Hij vergeet het hulpgeroep van de ellendigen niet.

Tegenover het tijdelijke en verwoestende van het werk van de antichrist, dat hij in de vorige verzen heeft beschreven, staat de eeuwige troon van de HEERE (vers 88Maar de HEERE zetelt voor eeuwig, /waw/
Hij heeft Zijn troon gereedgemaakt voor het gericht.
)
. Op die troon zit Hij “voor eeuwig”. Er zal nooit een moment komen waarop een ander op die troon zal plaatsnemen, zoals dat bij tronen op aarde altijd het geval is. Zittend op Zijn troon zal Hij “de wereld oordelen in gerechtigheid en over de volken op billijke [wijze] rechtspreken” (vers 99Hij Zelf zal de wereld oordelen in gerechtigheid
en over de volken op billijke [wijze] rechtspreken.
)
.

David past de waarheid van de verzen 8-98Maar de HEERE zetelt voor eeuwig, /waw/
Hij heeft Zijn troon gereedgemaakt voor het gericht.
9Hij Zelf zal de wereld oordelen in gerechtigheid
en over de volken op billijke [wijze] rechtspreken.
toe op de behoeftigen van Gods volk. Terwijl Gods troon voor de volken een oordeelstroon is, is God Zelf “een veilige vesting voor de verdrukte … in tijden van benauwdheid” (vers 1010De HEERE is een veilige vesting voor de verdrukte,
een veilige vesting in tijden van benauwdheid.
)
. In ‘de verdrukte’ zien we het gelovig overblijfsel, terwijl met de ‘tijden van benauwdheid’ de grote verdrukking wordt bedoeld.

God komt op voor de verdrukte, voor hen aan wie alle recht ontnomen is en die onrechtvaardig worden behandeld. Hij neemt hun rechtszaak op Zich. Hij is hun veiligheid en bescherming. Zij kennen Zijn Naam en weten dat Hij volkomen betrouwbaar is (vers 1111Wie Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen,
omdat U, HEERE, niet hebt verlaten wie U zoeken.
)
. Dat hebben ze ervaren toen ze Hem hebben gezocht in de tijd van benauwdheid. Toen heeft Hij hen niet verlaten.

Het is dan ook begrijpelijk dat David hen oproept “voor de HEERE, Die te Sion woont” psalmen te zingen en “onder de volken Zijn daden” te verkondigen (vers 1212Zing psalmen voor de HEERE, Die te Sion woont, /zain/
verkondig onder de volken Zijn daden.
)
. Het woord “want” waarmee vers 1313Want Hij eist vergelding voor vergoten bloed, Hij denkt daaraan,
Hij vergeet het hulpgeroep van de ellendigen niet.
begint, geeft aan dat de reden volgt voor de oproep van het vorige vers. God is de rechtvaardige Rechter. Ze mogen eraan denken en zich daardoor bemoedigd weten, dat Hij “vergelding … voor vergoten bloed” eist.

“Hij denkt daaraan” wil niet zeggen dat Hij Zich ineens herinnert dat er nog een vergelding moet plaatsvinden. Hij is “het hulpgeroep van de ellendigen” niet vergeten. Hij is nooit vergeten wat de Zijnen hebben geleden en door wie het lijden over de Zijnen is gebracht. Hun hulpgeroep is voor Hem nooit weggestorven ook al hebben vijanden de stem tot zwijgen gebracht. Dat Hij eraan denkt, wil zeggen dat Hij de tijd gekomen acht om handelend op te treden en te gaan vergelden.


Gebed en belofte

14Wees mij genadig, HEERE, /cheth/
zie mijn ellende aan, [mij aangedaan] door wie mij haten,
U Die mij opheft uit de poorten van de dood.
15Dan zal ik al Uw loffelijke daden vertellen in de poorten van de dochter van Sion,
mij verheugen in Uw heil.

David heeft in de vorige verzen in het geloof het resultaat van Gods uitoefening van recht ten gunste van hem bezongen. In vers 1414Wees mij genadig, HEERE, /cheth/
zie mijn ellende aan, [mij aangedaan] door wie mij haten,
U Die mij opheft uit de poorten van de dood.
spreekt hij over de actuele omstandigheden. De vijanden zijn nog niet uitgeroeid. Ze maken hem het leven moeilijk. Hij smeekt om Gods genade, want hij is er ellendig aan toe. Die ellende wordt veroorzaakt door hen die hem haten en die hem blijven vervolgen. Hij voelt zich in “de poorten van de dood”, dat wil zeggen in de macht van de dood. Maar in het geloof spreekt hij uit dat God hem daaruit “opheft”, hem daarvan bevrijdt.

De Heer Jezus spreekt over de “poorten van [de] hades” als een uitdrukking van de macht van de dood (Mt 16:1818En ook Ik zeg je dat jij Petrus bent, en op deze rots zal Ik Mijn gemeente bouwen, en [de] poorten van [de] hades zullen haar niet overweldigen.). Hij doet dat in het verband van de eerste mededeling aan mensen ooit over de gemeente, die Hij “Mijn gemeente” noemt, waarvan Hij zegt dat Hij die “zal … bouwen”. Dat bouwen is begonnen op de Pinksterdag met de uitstorting van de Heilige Geest (Hd 2:1-41En toen de dag van het Pinksterfeest werd vervuld, waren zij allen gemeenschappelijk bijeen.2En er kwam plotseling uit de hemel een geluid als van een geweldige, voortgedreven wind en deze vulde het hele huis waar zij zaten.3En er vertoonden zich aan hen tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen.4En zij werden allen vervuld met [de] Heilige Geest en ze begonnen in andere talen te spreken, zoals de Geest hun gaf uit te spreken.) en gaat door tot de gemeente wordt opgenomen.

Tot de gemeente behoren allen die op grond van hun geloof in de Heer Jezus verzegeld zijn met de Heilige Geest van de belofte (Ef 1:1313in Wie ook u, toen u het Woord van de waarheid, het evangelie van uw behoudenis, hebt gehoord – in Wie u ook, toen u geloofd hebt, verzegeld bent met de Heilige Geest van de belofte,). Wie lid van de gemeente van God is, blijft dat, ook al is hij gestorven. De macht van de dood ofwel de poorten van de hades, kunnen daar niets aan veranderen.

Voor David is zijn bevrijding uit de macht van de dood een van Gods talrijke “loffelijke daden”, daden die waard zijn om geloofd en geprezen te worden (vers 1515Dan zal ik al Uw loffelijke daden vertellen in de poorten van de dochter van Sion,
mij verheugen in Uw heil.
)
. In het geloof in Gods bevrijding ‘uit de poorten van de dood’ spreekt hij erover dat hij zal zijn “in de poorten van de dochter van Sion”, dat is Jeruzalem zoals de stad in het vrederijk zal zijn.

God heeft dan Zijn voornemen met die stad vervuld. De poorten van de stad symboliseren de kracht van God. De stad is een monument van Gods kracht. God heeft door Zijn kracht de stad van al haar vijanden bevrijd, waardoor ze Zijn heil of behoudenis heeft gekregen. Ieder die in de stad woont, zal zich verheugen in wat God met de stad heeft gedaan. Hij is ten gunste van haar opgetreden.


Oordeel over de heidenvolken

16De heidenvolken zonken in het graf [dat] zij maakten; /teth/
hun voet raakte gevangen in het net dat zij heimelijk [spanden].
17De HEERE is bekend geworden, Hij heeft recht gedaan.
De goddeloze raakt verstrikt in het werk van zijn [eigen] handen. /Higgajon, Sela/
18De goddelozen keren terug, naar de hel toe, /jod/
alle heidenvolken, die God vergeten.
19Want de arme wordt niet voor altijd vergeten, /kaph/
de hoop van de ellendigen vergaat [niet] voor eeuwig.

Deze verzen geven een profetische beschrijving van het oordeel over de heidenvolken. Ze beschrijven gebeurtenissen die nog moeten plaatsvinden alsof ze al hebben plaatsgevonden. De heidenvolken hebben de stad met de grond gelijk willen maken, ze hebben van de stad een graf willen maken, gevuld met lijken van de inwoners (vers 1616De heidenvolken zonken in het graf [dat] zij maakten; /teth/
hun voet raakte gevangen in het net dat zij heimelijk [spanden].
)
. Door de oordelen van de rechtvaardige Rechter zijn de rollen omgekeerd. De heidenvolken zijn omgekomen en gezonken in het graf dat zij voor Jeruzalem hebben gemaakt. In hun opmars naar Jeruzalem is hun voet gevangen geraakt in het net dat zij heimelijk voor Jeruzalem hadden gespannen.

Dat is gebeurd omdat de HEERE voor Zijn volk is opgekomen en Zich tegen hun vijanden heeft gekeerd. Hij is in oordeel tussenbeide gekomen en heeft Zich op die manier bekendgemaakt (vers 1717De HEERE is bekend geworden, Hij heeft recht gedaan.
De goddeloze raakt verstrikt in het werk van zijn [eigen] handen. /Higgajon, Sela/
)
. Hij wordt bekend door recht te doen. Als “de goddeloze” – enkelvoud, we kunnen aan de antichrist denken – verstrikt raakt in het werk van zijn eigen handen, blijkt daaruit dat God recht doet. De woorden “higgajon, sela” geven aan dat, terwijl de muziek zacht speelt (higgajon), even rustig moet worden nagedacht (sela) over Gods recht.

Na het nadenken over Gods recht herneemt David het woord over het lot van de goddelozen (vers 1818De goddelozen keren terug, naar de hel toe, /jod/
alle heidenvolken, die God vergeten.
)
. Hij voegt nog enkele ernstige woorden toe als waarschuwing voor de goddelozen. Alle heidenvolken keren terug naar hun plaats van herkomst. Ze komen uit het dodenrijk, de sheol – niet ‘de hel’ zoals HSV hier ten onrechte vertaalt –, en keren daarheen terug. De sheol – in het Nieuwe Testament de hades genoemd – is de plaats waar de geesten van de gestorven ongelovigen zijn.

Dat ze naar het dodenrijk terugkeren, wil niet zeggen dat het dodenrijk in letterlijke zin hun plaats van herkomst is, maar dat de inhoud van hun leven daar zijn oorsprong heeft. Ze hebben niets anders dan haat tegen God en Zijn volk geopenbaard. Dat is wat het dodenrijk waar de ongelovigen zich bevinden kenmerkt. In hun leven hebben ze nooit in verbinding met God gestaan. Ze hebben Hem bewust vergeten, uitgeschakeld in denken, Hem geen enkele inmenging in hun leven toegestaan. Zij zullen altijd door God vergeten worden.

Daartegenover wordt de arme niet voor altijd vergeten (vers 1919Want de arme wordt niet voor altijd vergeten, /kaph/
de hoop van de ellendigen vergaat [niet] voor eeuwig.
)
. God denkt aan hem (vgl. vers 1313Want Hij eist vergelding voor vergoten bloed, Hij denkt daaraan,
Hij vergeet het hulpgeroep van de ellendigen niet.
)
. Daarom vergaat de hoop van de ellendigen niet voor eeuwig. Geen arme en ellendige die zijn hoop op God vestigt, doet dat tevergeefs. God hoort en zal verhoren en uitredden.


Roep tot God om op te staan

20Sta op, HEERE, laat de sterveling zich niet sterk maken;
laat de heidenvolken voor Uw aangezicht geoordeeld worden.
21HEERE, jaag hun vrees aan;
laat de heidenvolken weten [dat] zíj stervelingen zijn. /Sela/

In vers 2020Sta op, HEERE, laat de sterveling zich niet sterk maken;
laat de heidenvolken voor Uw aangezicht geoordeeld worden.
doet David, en in hem het gelovig overblijfsel, een beroep op God om te voorkomen dat de sterveling (enos), dat is de zwakke, sterfelijke mens, zich sterk maakt tegen de Godvrezende. De zo machtige antichrist, het beest uit de aarde (Op 13:11-1811En ik zag een ander beest opstijgen uit de aarde; en het had twee horens, aan die van een lam gelijk, en het sprak als [de] draak.12En het oefent al het gezag van het eerste beest uit in diens tegenwoordigheid; en het maakt dat de aarde en zij die erop wonen, het eerste beest aanbidden, van wie de dodelijke wond genezen was.13En het doet grote tekenen, zodat het zelfs vuur uit de hemel laat neerdalen op de aarde ten aanschouwen van de mensen.14En het misleidt hen die op de aarde wonen, door de tekenen die hem gegeven zijn te doen in tegenwoordigheid van het beest, en het zegt tegen hen die op de aarde wonen, dat zij voor het beest dat de wond van het zwaard had en [weer] leefde, een beeld moesten maken.15En het werd hem gegeven aan het beeld van het beest adem te geven, opdat het beeld van het beest ook zou spreken en maken dat allen die het beeld van het beest niet aanbaden, gedood zouden worden.16En het maakt dat men aan allen, de kleinen en de groten, de rijken en de armen, de vrijen en de slaven, een merkteken geeft op hun rechterhand of op hun voorhoofd;17<en> dat niemand kan kopen of verkopen dan wie het merkteken heeft: de naam van het beest of het getal van zijn naam.18Hier is de wijsheid. Wie verstand heeft, laat die het getal van het beest berekenen, want het is [het] getal van een mens, en zijn getal is zeshonderdzesenzestig.), die wordt gesteund door het beest uit de zee (Op 13:1-101En ik zag uit de zee een beest opstijgen, dat tien horens en zeven koppen had en op zijn horens tien diademen en op zijn koppen namen van lastering.2En het beest dat ik zag was aan een luipaard gelijk, en zijn poten waren als die van een beer en zijn muil als [de] muil van een leeuw. En de draak gaf hem zijn macht en zijn troon en groot gezag.3En [ik zag] een van zijn koppen als tot [de] dood geslagen, en zijn dodelijke wond werd genezen; en de hele aarde ging met verbazing het beest achterna.4En zij aanbaden de draak, omdat hij het gezag aan het beest had gegeven, en zij aanbaden het beest en zeiden: Wie is aan het beest gelijk, en wie kan er oorlog tegen voeren?5En hem werd een mond gegeven die grote dingen en lasteringen sprak; en hem werd gezag gegeven om te handelen, tweeënveertig maanden.6En hij opende zijn mond tot lasteringen tegen God, om Zijn Naam te lasteren en Zijn tabernakel <en> hen die in de hemel wonen.7En hem werd gegeven oorlog te voeren tegen de heiligen en hen te overwinnen; en hem werd gezag gegeven over elk geslacht en volk en taal en natie.8En allen die op de aarde wonen, zullen hem aanbidden, [ieder] wiens naam, van [de] grondlegging van [de] wereld af, niet geschreven staat in het boek van het leven van het Lam Dat geslacht is.9Als iemand een oor heeft, laat hij horen.10Als iemand in gevangenschap [leidt], dan gaat hij in gevangenschap; als iemand met [het] zwaard zal doden, dan moet hij met [het] zwaard gedood worden. Hier is de volharding en het geloof van de heiligen.), wordt hier aangeduid als enos, zwak en sterfelijk. Laat de HEERE daarom opstaan. Ook de heidenvolken bestaan uit niet anders dan zwakke, sterfelijke mensen.

Als de HEERE Zich in Zijn majesteit verheft, zal Zijn indrukwekkende gestalte hun vrees aanjagen (vers 2121HEERE, jaag hun vrees aan;
laat de heidenvolken weten [dat] zíj stervelingen zijn. /Sela/
)
. Dan zullen ze verschrompelen en weten dat God de sterke God is en dat zijzelf niet anders dan “stervelingen” zijn, zwakke, sterfelijke mensen die niets tegen Hem vermogen.


Lees verder